Εργασίες Μαθητών
Τι ειν’ το ποίημα βρε παιδιά, μονίμως σας ρωτάω
μην είν’ ο δεκαπεντασύλλαβος που όλο αναζητάω;
το μέτρο είναι, ο ρυθμός ή μόνο η φαντασία;
ο λόγος μεταφορικός και λογική καμία;
Το είχατε ποτέ σκεφτεί ότι η ανία στην τάξη μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και δημιουργικότητας; Αναζητώντας τι είναι το ποίημα, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ τάξης πειραματίζονται στο μάθημα της Ν. Λογοτεχνίας με το ρυθμό, το μέτρο και την ομοιοκαταληξία και γράφουν χιουμοριστικά ποιήματα με θέμα “Η ζωή στο σχολείο”.
Στα Σούρμενα μου έτυχε Γυμνάσιο να πάω,
Στο 2ο του Ελληνικού, και χάλια να περνάω
Μαθήματα, διαλείμματα, καθηγητές και φίλοι
παλεύουμε όλοι μαζί να βγάλουμε την ύλη.
Αλέξανδρος Λιάσκας, Γ3
Τσάντες όλο βιβλία, κασετίνες και μολύβια
Αρχαία, Λογοτεχνία, μαζί και ιστορία.
Μαθήματα αρκετά και διαγωνίσματα πολλά
Μα τι βγαίνει τελικά; καμένα κύτταρα, παιδιά!
Ζένιου Γιασεμή, Γ3
Για να διαβάσω εγώ δεν βρίσκω ποτέ κίνητρο,
και έτσι τα τελείωσα όλα στο αυτοκίνητο.
Καθοδόν για το σχολείο έπεσα σε μία τρύπα
που με πέταξε στην τρίτη τάξη…ω θεέ μου είπα!
Θανάσης Κούρτης και Στέφανος Άνθης, Γ1
Μιζέρια, ύπνος, φαγητό άντε και λίγο γέλιο
έτσι περνάνε οι μέρες στο σχολειό όσο κι αν δεν το θέλω.
Μα γρήγορα μη φύγουνε, να αργήσουνε να πάνε
κι όταν το αποφασίσουνε ξανά εκεί θα πάμε .
Νικόλας Μιχαήλ και Μελίνα Λύτρα, Γ1
Για περισσότερα στο ιστολόγιο:
Γ. Σαμιώτη, ΠΕ02
2023: Μια αναδρομή
Άλλος ένας χρόνος πέρασε και το 2023 μας αποχαιρέτησε. Κάνοντας μια αναδρομή σε αυτόν τον χρόνο, στην λίστα μας θα βάζαμε την καλύτερη αγκαλιά του έτους ή θα αναρωτιόμασταν για άλλη μια φορά αν πετύχαμε τους στόχους μας, αν ταξιδέψαμε ή αν χάσαμε όσο βάρος θέλαμε . Όμως δεν θα αναρωτιόμασταν ποτέ πού πήγαν οι άνθρωποί, οι ψυχές που μας άφησαν και βρίσκονται τώρα στα αστέρια. Πού πήγαν οι καθημερινές επαφές με τους συνανθρώπους μας και οι στιγμές μαζί τους. Το 2023, για μένα προσωπικά, ήταν κάτι διαφορετικό. Για εσάς;
Ο κάθε άνθρωπος στο τέλος του χρόνου κάνει συχνά μια αναδρομή, ένα πισωγύρισμα στις αναμνήσεις και τα συναισθήματα που τον γεμίζαν αυτές τις στιγμές, έτσι ώστε να γεμίσει την πικραμένη καρδιά του με λίγο χρώμα. Φέτος όμως ήρθε η στιγμή που θα πρέπει να σκεφτούμε, να σκεφτούμε όλους τους αδικοχαμένους συμπολίτες μας, όλες τις φωνές που σωπάσαν όταν ανέβηκαν στον ουρανό ή απλά θάφτηκαν μέσα στα ερείπια και στο χώμα. Τις ψυχές αυτών που χάθηκαν με την βία για κάτι το οποίο οι ίδιοι δεν έφταιγαν, τον ΑΜΑΧΟ πληθυσμό του πολέμου, που καθημερινά μαστίζεται από τις κακουχίες. Γιατί αυτοί είμαστε, ανθρώπινα όντα που απλά λειτουργούν…
Πού είναι τα συναισθήματα μας; Πού είναι η ανθρωπιά μας και η αγάπη μας για τους άλλους; Αν έχασα ή δεν έχασα βάρος αυτό είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να με νοιάζει την στιγμή που τόσοι άλλοι γύρω μου βλέπουν τον κύκλο της ζωής τους να κλείνει τόσο σύντομα και βασανιστικά. Και ναι θα αναρωτηθεί κάποιος «μα δεν είναι φυσικό όλο αυτό;» και θα απαντήσω με την σειρά μου: «Ο κύκλος της ζωής αναγκαστικά κλείνει, γιατί όμως να χαθούν νέοι και μικρά παιδιά τόσο απάνθρωπα, ενώ η ζωή τους δεν έχει ούτε καν αρχίσει;» και θα καταλήξουμε ξανά στο τραγικό συμπέρασμα ότι στη σημερινή εποχή, η ουσία των ανθρωπίνων σχέσεων αναλώνεται και κανένας πια -και μερικές φορές βάζω και τον εαυτό μου μέσα- δεν μπορεί να αντιληφθεί τον πόνο των ανθρώπων την στιγμή που χάνονται όλα και κόβεται το νήμα της ζωής τους ή να τους συμπονέσει σε στιγμές σαν και αυτές, όμως μπορούμε και έχουμε την δυνατότητα να τους βοηθήσουμε …
Η ευτυχία χάθηκε;
Ευτυχία υπήρξε αυτόν τον χρόνο, ας μην τα καταρρίπτουμε όλα. Ευτυχία όμως δεν ήταν όταν κοίταξες τον εαυτό σου στον καθρέφτη ή όταν αγόρασες το καινούργιο σου αμάξι. Ευτυχία υπήρξε στην στιγμή, στα μάτια σου, τα δικά σου και των αγαπημένων σου. Ευτυχία υπήρξε όταν τον/την κοίταξες και σε κοίταξε πίσω χαμογελώντας ή όταν πρόσφερες το φαγητό σου στον άλλον και μοιράστηκες μαζί του μια αγκαλιά. Ναι, υπήρχαν στιγμές ευτυχίας και υπερηφάνειας. Όταν άκουσες ότι όλοι αυτοί που ήταν σε ένα τροχαίο ατύχημα επέζησαν, όταν το παιδί σου πήρε το πτυχίο του και κοίταξες τα λαμπερά του μάτια, όταν άκουσες για την εκεχειρία και την παύση των συγκρούσεων ή όταν νέες συνθήκες ειρήνης υπογράφτηκαν. Ναι, ευτυχία υπήρξε και αυτή θυμόμαστε συνήθως …
Αυτό ήταν το 2023 και γι’ αυτό θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι συνέβη μπροστά αλλά και πίσω από την εικόνα και την οθόνη, και κυρίως θα άξιζε να σκεφτούμε αν εμείς είμαστε αληθινοί και αν όχι… τι ήταν άραγε αυτό που μας στέρησε αυτή την χαρά…
Καλαβρυτινού Γιούλη, Γ3