Ηχηρό μήνυμα κατά του διαδικτυακού εκφοβισμού και υπέρ της αληθινής αποδοχής στέλνει το σχολείο μας, μέσα από τη συμμετοχή του στη φετινή έκθεση ζωγραφικής με θέμα «Ενσυναίσθηση και Διαφορετικότητα».

Σε μια εποχή όπου η ψηφιακή πραγματικότητα συχνά υπαγορεύει τους κανόνες της κοινωνικοποίησης, οι έφηβοι καλούνται καθημερινά να ισορροπήσουν σε ένα τεντωμένο σχοινί. Από τη μία πλευρά καραδοκεί η κριτική, τα τοξικά σχόλια και ο διαδικτυακός εκφοβισμός (cyberbullying). Από την άλλη, υπάρχει η βαθιά, ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση, κατανόηση και αποδοχή. Πώς αποτυπώνεται, άραγε, αυτή η εσωτερική σύγκρουση;

Την απάντηση έδωσε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο η μαθήτρια Ευθυμίου Κωνσταντίνα, από το τμήμα Γ1, η οποία εκπροσωπεί το σχολείο μας στην έκθεση ζωγραφικής που διοργανώνει ο Δήμος Ελληνικού-Αργυρούπολης για την Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας στην πλατεία Δημαρχείου νυν πλατεία “Ιωάννη Καποδίστρια”. Μέσα από τον καμβά της, η τέχνη μετατρέπεται σε ένα ισχυρό εργαλείο ψυχολογικής ενδυνάμωσης και κοινωνικής αφύπνισης.

Ο Συμβολισμός πίσω από τα Χρώματα

Το έργο απεικονίζει έναν έφηβο κυριολεκτικά εγκλωβισμένο μέσα σε ένα κινητό τηλέφωνο. Ντυμένος με γαλάζια ρούχα, σε ένα φωτεινό λευκό φόντο, ο μαθητής βρίσκεται στο επίκεντρο μιας μάχης. Στη μία πλευρά βομβαρδίζεται από υβριστικά και κοροϊδευτικά μηνύματα. Στην άλλη, περιβάλλεται από μηνύματα αγάπης, επιδοκιμασίας και ενθουσιασμού.

Η δύναμη του πίνακα, ωστόσο, κρύβεται στην ενεργητική στάση του εφήβου. Το ένα του χέρι υψώνεται για να βάλει ένα ξεκάθαρο όριο στην τοξικότητα, απορρίπτοντας τα αρνητικά σχόλια. Το άλλο του χέρι αγκαλιάζει τη θετικότητα. Και η πιο δυνατή λεπτομέρεια: το πόδι του σπάει τα όρια της οθόνης, κάνοντας το βήμα προς τα έξω, προς την αληθινή ζωή και την ελευθερία.

Λίγα λόγια για το έργο

Για όσους στέκονται μπροστά στον πίνακα και αναζητούν το βαθύτερο νόημα αυτής της δημιουργίας, η ουσία συνοψίζεται στα εξής:

«Σε έναν κόσμο όπου η ψηφιακή οθόνη συχνά εγκλωβίζει τους νέους, το συγκεκριμένο έργο αποτυπώνει την πιο θαρραλέα ανθρώπινη πράξη: την επιλογή της αγάπης. Ο έφηβος πρωταγωνιστής, εγκλωβισμένος στο κινητό του, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, αντιμετωπίζει τη σκληρότητα του διαδικτυακού εκφοβισμού, και από την άλλη, δέχεται τη ζεστασιά της ενσυναίσθησης.

Υψώνοντας το χέρι, βάζει όρια στην τοξικότητα, ενώ το βήμα του έξω από την οθόνη είναι μια απόδραση προς τον πραγματικό κόσμο, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο, ηχηρό μήνυμα: Η αληθινή αγάπη προσφέρεται χωρίς κριτική και χωρίς “ταμπέλες”. Το έργο μάς διδάσκει ότι η αποδοχή της διαφορετικότητας δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι ταυτίζομαι ή συμφωνώ απόλυτα με τον άλλον. Σημαίνει, πρωτίστως, ότι του δίνω τον ασφαλή χώρο να εκφραστεί ελεύθερα. Σημαίνει ότι τον σέβομαι και τον ακούω αληθινά, χωρίς να τον επικρίνω, ακόμη κι όταν διαφωνούμε. Μόνο μέσα από αυτόν τον βαθύ αλληλοσεβασμό μπορεί η ουσιαστική ενσυναίσθηση να ανθίσει.»

Ως σχολική κοινότητα, είμαστε βαθιά περήφανοι. Όχι μόνο για το καλλιτεχνικό ταλέντο που αναδεικνύεται, αλλά κυρίως για το ήθος, την ωριμότητα και την ενσυναίσθηση που αποδεικνύουν οι μαθητές μας ότι διαθέτουν. Η τέχνη τους μας δείχνει τον δρόμο για ένα καλύτερο, πιο φωτεινό και ελπιδοφόρο αύριο.